Ιστορία της Ρόδου

Η στρατηγική θέση του νησιού της Ρόδου ανάμεσα στις θάλασσες της Μεσογείου, του Αιγαίου, της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου, διαμόρφωσε την οικονομική και πολιτιστική ιστορία του νησιού και αποτέλεσε ισχυρό δέλεαρ για τις στρατιές των κατακτητών της. Λόγω της κομβικής γεωγραφικής θέσης ανέπτυξε εμπορικές δραστηριότητες, οι οποίες έφεραν μεγάλο πλούτο στο νησί, όπως γράφει στα βιβλία του ο Ρόδιος συγγραφέας, Θεοφάνης Μπογιάννος.

Κατά την διάρκεια κυριαρχίας του Μινωικού Πολιτισμού (17ος αιώνας π.Χ.) εγκαθίστανται στην Ρόδο οι Κρητικοί Τελχίνες, τους οποίους οι παραδόσεις θέλουν να είχαν άγρια και μελαψή όψη, λόγω της ενασχόλησης τους με την κατεργασία των μετάλλων. Τους θεωρούσαν γόητες και μάγους κάτι που ετυμολογικά διαφαίνεται και στο όνομα τους, το οποίο προέρχεται από το ρήμα «θέλγω». Λέγεται ότι είχαν την ικανότητα να παράγουν βροχή, νέφη, χαλάζι και να αλλάζουν τη μορφή τους. Θεωρούνταν πολύ καλοί ναυτικοί και μεταλλουργοί. Μάλιστα ήταν οι πρώτοι που κατασκεύασαν αγάλματα θεών, όπως τον «Απόλλωνα Τελχίνιον» στην Λίνδο, την Ήρα στην Ιαλυσό και την «Ήρα Τελχίνια» στην Κάμειρο.

Μετά από δύο αιώνες έρχονται στο νησί οι πρώτοι Μυκηναίοι (Αχαιοί και Δωριείς) με ειρηνικές προθέσεις, που όμως δεν αργούν να μετατραπούν σε έριδες. Εκείνη την εποχή χτίζονται στο νησί ακροπόλεις και τείχη στις πόλεις – κράτη της αρχαίας Ρόδου.

Κατά τη διάρκεια του 7ου αι. π.Χ. οι τρεις πόλεις κράτη της Ρόδου Λίνδος, Κάμειρος και Ιαλυσός συστήνουν συμμαχία (Δωρική Εξάπολη) με την Αλικαρνασσό, Κώ και την Κνίδο και δημιουργούν πολλές Αποικίες στην περιοχή της Μεσογείου.

Κυρίαρχος της Λίνδου τον 6ο αιώνα είναι ο τύραννος Κλεόβουλος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, στον οποίο αποδίδεται το περίφημο ρητό «ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ». Έναν αιώνα αργότερα οι Ρόδιοι αποχωρούν από την Αθηναϊκή Συμμαχία επικαλούμενοι τους δυσβάσταχτους φόρους που τους έχουν επιβληθεί.

Το έτος 408 π.Χ. μπαίνουν τα θεμέλια της Αρχαίας Πόλης της Ρόδου σύμφωνα με τα πολεοδομικά σχέδια του αρχιτέκτονα Ιππόδαμου του Μιλήσιου. Οι παραδόσεις αναφέρουν ότι τα ίδια σχέδια χρησιμοποίησε ο Μέγας Αλέξανδρος στην δόμηση πόλεων όπως της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, αλλά και άλλων.

Εκείνη την εποχή η Ρόδος αναπτύσσει εμπορικές σχέσεις και σε πολιτικό επίπεδο προσπαθεί με κάθε τρόπο να διασφαλίσει την ανεξαρτησία της. Συνάπτει συμμαχίες με ευνοϊκούς όρους, πότε με τους Σπαρτιάτες και πότε με τους Αθηναίους.

Την περίοδο κυριαρχίας του Μέγα Αλεξάνδρου, οι Ρόδιοι συμμαχούν μαζί του αλλά μετά το θάνατο του γίνονται μήλον της έριδος μεταξύ των διαδόχων του. Τελικά ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, γιός του Αντίγονου του Μονόφθαλμου πολιορκεί επί ένα χρόνο το νησί επιστρατεύοντας ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, φοβερές πολιορκητικές μηχανές (ελέπολις και κριοφόρος χελώνα), 400 πλοία, 40.000 ιππείς και μεγάλο αριθμό ιππικού, χωρίς όμως να κατακτήσει το νησί. Το στρατιωτικό εξοπλισμό που άφησε πίσω του αποχωρώντας από το νησί ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, πούλησαν οι Ρόδιοι και με τα συγκεντρωθέντα χρήματα κατασκεύασαν τον περίφημο Κολοσσό της Ρόδου: ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου!
Συμμαχία με τους Ρωμαίους συνάπτει κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. το νησί και στο πλαίσιο αυτής ανακηρύσσεται η Δήλος σε λιμάνι ελεύθερο δασμών. Αργότερα το 42 π.Χ. κατακτάται και λεηλατείται από τον Ρωμαίο στρατηγό Λογγίνο Κάβιο.

Το 395 μ.Χ. το νησί της Ρόδου εντάσσεται στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αργότερα το 653 μ.Χ. στο νησί φθάνουν οι Άραβες. Το 1046 μ.Χ. την καταλαμβάνουν οι Γενοβέζοι. Την επανακτεί ο Αλέξιος ο Κομνηνός τον 11ο αιώνα μ.Χ., κατά την κυριαρχία του οποίου δόθηκαν στους Βενετούς εμπορικά δικαιώματα στο νησί.

Το 1309 μ.Χ. επικρατούν στο νησί οι Ιωαννίτες Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Το τάγμα των Ιωαννιτών χρησιμοποιεί την Ρόδο ως στρατιωτική βάση εξόρμησης για τα ταξίδια του στην Ιερουσαλήμ και στους Αγίους Τόπους. Κατά το διάστημα της παραμονής τους κατασκευάστηκαν πολλά ιπποτικά κτίρια τα οποία εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανά μέχρι σήμερα μέσα στην παλιά μεσαιωνική πόλη. Η παλιά πόλη 1988 ανακηρύχτηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Unesco.

Τους Ιωαννίτες διαδέχονται οι Οθωμανοί το έτος 1522 μ.Χ. Τότε οι Ρόδιοι αφού πλέον τους στερείται το δικαίωμα των εμπορικών δραστηριοτήτων, περιορίζονται στην αγροτική ζωή. Κατά την περίοδο κυριαρχίας των Οθωμανών συχνά πυκνά επαναστατούν, χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τελικά το 1912 καταλαμβάνουν τη Ρόδο οι Ιταλοί, οι οποίοι προχωρούν στην κατασκευή πολλών και σημαντικών έργων όπως, το υδραγωγείο, την ηλεκτροδότηση του νησιού, το λιμάνι, το ενυδρείο, ενώ παράλληλα οι ιταλικές αρχαιολογικές αποστολές φέρνουν στο φώς σημαντικά αρχαία Ελληνικά ευρήματα.

Όμως ήρθε η Μικρασιατική Καταστροφή και η συνθήκη της Λωζάνης και η ένωση καθυστέρησε μέχρι τις 31 Μαρτίου του 1947 όταν ο Βρετανός ταξίαρχος A.S. Parker υπογράφει την παράδοση των Δωδεκανήσων στην Ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση, στον Αντιναύαρχο, Π. Ιωαννίδη.
[nggallery id=7]


Similar Posts