Μυθολογία της Ρόδου

Τόση πολλή ομορφιά συγκεντρωμένη σε ένα τόπο δεν θα μπορούσε παρά να εξάψει τη φαντασία των κατοίκων της και να γεννήσει εξίσου όμορφους Μύθους που αφορούν τη γέννηση της και την πορεία της στο χρόνο. Ένας από τους μύθους σύμφωνα με τον Πίνδαρο, λέει ότι όταν ο Δίας επικράτησε των Γιγάντων, αποφάσισε να μοιράσει τη γη στους Ολύμπιους Θεούς. Ο Ήλιος όμως απουσίαζε από τη μοιρασιά σουλατσάροντας στο ημερήσιο ουράνιο ταξίδι του και έτσι έμεινε χωρίς δική του γη. Ο Δίας θέλοντας να είναι δίκαιος είπε ότι θα ξανακάνει τη μοιρασιά, αλλά ο ταξιδιάρης Ήλιος τότε απάντησε ότι θα γινόταν δική του η γη που θα αναδυόταν από την θάλασσα με την ανατολή του το επόμενο πρωινό. Έτσι και έγινε. Μόλις ανέτειλε είδε ένα πανέμορφο και κατάφυτο νησί, τη Ρόδο ,να αναδύεται από τα γαλαζοπράσινα νερά. Γοητευμένος από τα κάλλη της την έλουσε με τις ηλιαχτίδες του. Έκτοτε η λαμπερή Ρόδος είναι το νησί του Ήλιου, αφού ο Ήλιος παντρεύτηκε την όμορφη νύμφη Ρόδο.

Στο νησί ο Ήλιος μαζί με τη Νύμφη Ρόδο απέκτησαν επτά γιους, τους Ηλιάδες (τον Όχιμο, τον Κέρκαφο, τον Μάκαρ, τον Ακτίονα, τον Τενάγη, τον Τρίοπα, τον Κάνδαλο και μια κόρη την Ηλεκτρώνη). Οι απόγονοι του Κέρκαφου ήταν ο Κάμειρος, ο Ιαλυσός και ο Λίνδος, οι οποίοι κληρονόμησαν το νησί και το χώρισαν σε τρία κομμάτια, ώστε να έχει ο καθένας τη δική του πόλη, στην οποία έδωσαν και το όνομα τους. Φυσικά οι μύθοι αυτοί ήταν μια απόπειρα ερμηνείας γεγονότων με όχημα την φαντασία. Για παράδειγμα, σύμφωνα με την γεωλογία, η ανάδυση της Ρόδου σχετίζεται με τις ανιζήσεις και καθιζήσεις κατά τη διάρκεια της διαμόρφωσης της επιφάνειας της γης. Ούτε η μεγάλη αγάπη του Ηλίου για τη Ρόδο είναι τυχαία αν σκεφτεί κανείς ότι το νησί λούζεται με τις ακτίνες του τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Άλλωστε γιαυτό την ονόμασαν Νύμφη του Ήλιου, που αναδύθηκε από τον αφρό της θάλασσας.

 

Ο κολοσσός της Ρόδου

Ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, ο Κολοσσός της Ρόδου που προσωποποιούσε τον προστάτη θεό Ήλιο, ήταν ένα γιγαντιαίο άγαλμα ύψους 32 μέτρων. Λέγεται ότι είχε στηθεί με τα πόδια ανοιχτά στο λιμάνι της Ρόδου, εικασία η οποία όμως αμφισβητείται καθώς αυτό ήταν πρακτικά αδύνατο.

Στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα οι Ρόδιοι έτρεψαν σε φυγή το Δημήτριο τον Πολιορκητή, ο οποίος μετά από ένα χρόνο πολιορκίας αναγκάστηκε να φύγει αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο μέρος από τον εξοπλισμό του. Οι Ρόδιοι γιορτάζοντας τη νίκη τους πούλησαν μέρος από τον εξοπλισμό του και με τα χρήματα που συγκέντρωσαν έστησαν ένα πανέμορφο άγαλμα προς τιμήν του προστάτη τους θεού Ήλιου.

Το ορειχάλκινο άγαλμα σχεδίασε ο Λύνδιος γλύπτης Χάρης, η κατασκευή του διήρκησε 12 χρόνια και ολοκληρώθηκε το 282 π.Χ. Το ορειχάλκινο περίβλημα είχε στερεωθεί επάνω σε ένα σιδερένιο σκελετό. Επειδή στο εσωτερικό του ήταν κούφιο οι εργάτες είχαν τοποθετήσει βαριές πέτρες ώστε να διασφαλίσουν την σταθερότητά του. Για μεγάλο χρονικό διάστημα (μέχρι το 227 π.Χ.) προϋπαντούσε αφ’ υψηλού  τους επισκέπτες του νησιού.

Πενήντα χρόνια αργότερα το 227 π.Χ. λέγεται ότι ένας μεγάλος σεισμός έπληξε τη Ρόδο και συνέτριψε τον Κολοσσό, κόβοντάς τον από τα γόνατα. Ακολουθώντας έναν χρησμό οι Ρόδιοι δεν προσπάθησαν να τον στήσουν κι έτσι τον άφησαν πεσμένο στο έδαφος για 900 χρόνια. Το 654 μ.Χ. ένας Σύριος στρατηγός κατέκτησε τη Ρόδο και ανάμεσα στα λάφυρα που λέγεται ότι μετέφερε στη Συρία ήταν και οι ορειχάλκινες πλάκες του, οι οποίες πουλήθηκαν σε εμπόρους και πιθανότητα έγιναν στη συνέχεια νομίσματα και όπλα.

[nggallery id=8]


Similar Posts