Αρχαία Κάμειρος

Στον αρχαιολογικό χώρο της Καμείρου σώζονται τα ερείπια της ελληνιστικής, ρωμαϊκής πόλης της Καμείρου και της γειτονικής νεκρόπολης, τα οποία ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφών το έτος 1859 και κυρίως κατά την περίοδο της κατοχής του νησιού από τους Ιταλούς (1912 -1943). Από την κλασσική πόλη διατηρείται η πρόσοψη υστεροκλασικής κρήνης, καθώς και κάποιοι τοίχοι στην αγορά της.

Στον αρχαιολογικό της χώρο περιλαμβάνεται ο οικισμός που είναι διαμορφωμένος σε τρία επίπεδα στο λόφο, όπου υπάρχουν δημόσια κτίρια, αγορά, ναοί, οικισμοί και η Ακρόπολη με το τέμενος της Αθηνάς Καμειράδος (4ος αιώνας π.Χ.), σε δεσπόζουσα θέση στην κορυφή του λόφου, να διαμηνύει τον αλλοτινό της πλούτο και τη μεγάλη ιστορική σημασία της αρχαίας πόλης.

Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Αρχαία Κάμειρος ήταν μαζί με την Ιαλυσό και τη Λίνδο μια από τις τρεις πόλεις – κράτη τις οποίες ίδρυσαν οι Δωριείς. Αποτελούσε σπουδαίο εμπορικό κέντρο από την Αρχαϊκή ως και την Ελληνιστική εποχή. Τότε νέα νεκροταφεία εμφανίζονται, εκ των οποίων τα σημαντικότερα είναι τα Φικελούρα και το Μακρύ Λαγγόνι. Στο δεύτερο βρέθηκε η στήλη της Κριτούς και Τιμαρίστας, ένα από τα σημαντικότερα έργα της ροδιακής πλαστικής που φτιάχτηκε κατά την ελληνιστική περίοδο.

Ο πλούτος της Αρχαίας Καμείρου, προϊόν της αγροτικής, βιοτεχνικής και της εμπορικής δραστηριότητας, αποκαλύπτεται από τα ευρήματα των νεκροταφείων και από τον αποθέτη της Αθηνάς. Θεωρείται ότι διατηρούσε εμπορικές σχέσεις με την ηπειρωτική Ελλάδα, τη Μικρά Ασία, καθώς και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Μάλιστα διέθετε δικό της νόμισμα, το οποίο χρονολογείται κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., την ίδια χρονική περίοδο που έκοψαν νομίσματα και οι άλλες πόλεις – κράτη του νησιού. Στο νόμισμα απεικονίζεται ένα φύλλο συκιάς, που ήταν ένα από τα αγροτικά της προϊόντα.

Σημαντικό μνημείο του οικισμού της Αρχαίας Καμείρου είναι επίσης η μεγάλη δεξαμενή πόσιμου νερού, μια κατασκευή ορθογωνίου σχήματος με εσωτερική επένδυση από κονίαμα που την έκανε υδατοστεγή. Στον πυθμένα της υπάρχουν δυο οπές με μεγάλα λίθινα καλύμματα από όπου το νερό διοχετευόταν μέσα από σύστημα πήλινων σωλήνων στον οικισμό για να καλύψει τις ημερήσιες ανάγκες του πληθυσμού. Υπολογίζεται ότι χωρούσε περισσότερα από 600 κυβικά μέτρα νερού που, όπως πιστεύουν οι ειδικοί ερευνητές, ήταν ποσότητα επαρκής για ένα σύνολο από 300 έως 400 οικογένειες. Στα πλαϊνά τοιχώματα της δεξαμενής υπήρχαν σκαλοπάτια που διευκόλυναν τον καθαρισμό της. Θεωρείται ότι ήταν καλυμμένη με κάποια κατασκευή που δεν σώζεται. Η κατασκευή της δεξαμενής τοποθετείται χρονολογικά κατά τον 6ο ή και 5ο αιώνα π.Χ. Κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους, μετά την καταστροφή του σεισμού του 226 π.Χ., εγκαταλείπεται και στη θέση της οικοδομείται Στοά που ενσωματώνει σύστημα ύδρευσης του οικισμού.

[nggallery id=25]


Similar Posts